zapisz się do newsletera

Neuropsychologia kliniczna dziecka

Dyscyplina, której intensywny rozwój jest ściśle związany
z rozwojem medycyny.

 

            Dzięki ciagłemu doskonaleniu technik medycznych udaje się ratować życie dzieci  w ciężkich stanach lub skutecznie leczyć dzieci z poważnymi wadami rozwojowymi, poważnymi chorobami, często przewlekłymi.

 

 

  • wcześniaki o niskiej masie urodzeniowej, nawet poniżej 0,5 kg,
  • noworodki z urazami, powikłaniami ciążowymi i okołoporodowymi – np. niedotlenienie, wylewy krwi do mózgu, zakażenia wewnątrzmaciczne itp.
  • dzieci z małogłowiem, agenezją ciała modzelowatego itp.
  • dzieci po urazach czaszkowo-mózgowych   - np. po wypadkach komunikacyjnych
  • dzieci z zaburzeniami rozwojowymi uwarunkowanymi genetycznie
  • dzieci z chorobami przewlekłymi,  neurologicznymi – np. padaczka, wodogłowie, guzy mózgu

 

            Rozwój psychoruchowy tych dzieci jest często opóźniony, zaburzony. Konieczne jest prowadzenie rehabilitacji, często wielospecjalistycznej np. w ramach wczesnego wspomagania rozwoju. Dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi muszą być pod opieką wielu specjalistów – neurologów, psychiatrów, psychologów ( neuropsychologów), logopedów ( neurologopedów), pedagogów ( oligofrenopedagogów), fizjoterapeutów, terapeutów integracji sensorycznej. 

 

 

Neuropsychologia w szkole


            Zaburzenia neurorozwojowe, mimo prowadzonej rehabilitacji oraz plastyczności mózgu dziecka, utrzymują się często w okresie nauki szkolnej. Dzieci mają uogólnione lub specyficzne trudności w nauce.
 

  • trudności w nauce czytania i pisania: dysleksja -trudności w czytaniu, dysortografia – trudności w poprawnym pisaniu, dysgrafia -zaburzona strona graficzna pisma
  • trudności w nauce liczenia: dyskalkulia
  • trudności motoryczne objawiające się problemami w opanowaniu prostych umiejętnosci ruchowych ( wiązanie sznurowadeł, jazda na rowerze, pisanie i rysowanie, nieporadość na lekcjach w-f): dyspraksja



 
Problemy w funkcjonowaniu szkolnym mają dzieci z zaburzeniami rozwojowymi ze spektrum autyzmu (zaburzenia neurorozwojowe obejmujące sferę komunikacji i interakcji społecznych, objawem kryterialnym zaburzenia są rownież  sztywne wzorce aktywności i zainteresowań)

  • autyzm
  • autyzm atypowy
  • zespół Apergera
    Dzieci autystyczne w szkole cechuje zwykle dobra lub ponadprzeciętna pamięć mechaniczna oraz uzdolnienia do zadań wymagających umiejętności wzrokowo-przestrzennych. Potrafią wykonywać skomplikowane obliczenia matematyczne, bardzo szybko uczą się czytać. Zaburzona jest zdolność myślenia abstrakcyjnego oraz rozumienia słow i wypowiedzi w zależności od kontekstu lub sytuacji.


Zachowania dzieci z zespołem Aspergera interpretowane są często jako przejaw złego wychowania. Dlatego zdarza się, że w pierwszej kolejności może być rozpoznane ADHD lub zaburzenia zachowania. Dziecko z zespołem Aspergera może nie sprawiać wrażenia chorego, w przeciwieństwie do dziecka autystycznego, które różni się w zachowaniu od zdrowych rówieśników. U dziecka z zespołem Aspergera występują deficyty w sferze rozumienia sytuacji społecznych, rozumienia motywów działania i uczuć innych osób. Wynikają one z odmiennego funkcjonowania mózgu. 

Dzieci z ADHD ( zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi), które cechuje nadpobudliwość ruchowa, impulsywność i zakłócenia uwagi.

Dziecko z ADHD jest niespokojne, w ciągłym ruchu; działa pod wpływem impulsu bez refleksji na temat adekwatności, poprawności i skutków zachowania. Ma poważne problemy z planowaniem, organizacją i kontrola zachowania. Ma kłopoty z długim koncentrowaniem się na danej aktywności, łatwo rozprasza się pod wpływem nieistotnych bodźców. Może mieć trudności w nawiązywaniu a zwłaszcza utrzymywaniu przyjaźni. Z uwagi na nadruchliwość i impulsywność spotyka się z niechęcią, zniecierpliwieniem osób dorosłych ( nauczycieli, sąsiadów).


Dzieci ze specyficznymi zaburzeniami językowymi

  • specyficzne zaburzenia języka (SLI)
  • rodzinne zaburzenia języka ( FLI)
  • afazja/dysfazja rozwojowa ( niedokształcenie  mowy o charakterze afazji)

    Dzieci z zaburzonym rozwojem mowy mają często trudności w nauce – specyficzne opóźnienia w opanowaniu umiejętności czytania, zaburzenia emocjonalne i/lub zaburzenia zachowania, nieprawidłowe relacje interpersonalne

    Dzieci z lekką niepełnosprawnością intelektualną

    Kiedy osiągną wiek szkolny mogą realizować kształcenie specjalne w klasach integracyjnych szkół ogólnodostępnych lub w szkołach specjalnych. Dzięki wcześnie rozpoczętej rewalidacji mogą opanować podstawy wiedzy szkolnej, nauczyć się nieskomplikowanych umiejętności zawodowych, osiagnąć duży stopień samodzielności.



                Dzieci z problemami szkolnymi otrzymują odpowiednią pomoc w postaci dostosowania wymagań, pomocy korekcyjno-kompensacyjnej, dydaktyczno-wyrównawczej, socjoterapii i psychoterapii. Otrzymują orzeczenia i opinie, na podstawie których nauczyciele zobowiązani są do zindywidualizowanego postępowania z uczniem. Dyrektor szkoły zapewnia pomoc specjalistów -logopedów, specjalistów rewalidacji. Warunkiem otrzymania skutecznej pomocy jest profesjonalna diagnoza, najlepiej wykonana zanim dziecko rozpocznie przygodę ze szkołą.

 

Prosimy o wypełnienie pobranego formularzu zgłoszeniowego i przesłanie go na adres:

poradnia@poradniaslupsk.pl

<----------FORMULARZ ZGŁOSZENIOWY---------->
(pobierz)